Monthly Archives: Kasım 2014

Geçtim ama Tiyatrodan


İstanbul Devlet Tiyatrosu’nda beklenmedik oyun, “Geçtim Ama Tiyatrodan”. Oyun Kosova Devlet Tiyatrosu’nda geçse de oyuncular bu sefer kendilerini, Türkiye’de yaşanılanları dolaylı anlatmışlar. Oyunun devlet tiyatrosu bünyesinde oynanması her şey yerinde anlatılır misali tam olmuş. Oyuncular bir nevi devletin bünyesinde oyunculuk nasıl olur, o sıkışmışlık ve bundan çıkan komediyi çok güzel anlatmışlar. İzlerken hem biz izleyiciler hem de oyuncular çok eğlendi, daha izleyecekler elbette vardı o yüzden konuyu detaylı anlatmayayım. Tiyatroyu Beyoğlu’ndaki sahnede izlediğim için izleyicilerin çoğu genç, rahat insanlardı “Geçtim ama Tiyatrodan’a” kahkahalarla gülebildim. Her oyun için söylemiyorum ama bu oyunu sahneye yakın izlemek çok şey fark ettiriyor oyuncuların büyük çoğunluğu doğal oynadıkları için küçük mimikleri görebilmek için önemli olabilir. Biz biraz bu nedenle de çok eğlendik. Güzel bir ekip oyunu, her oyuncu bulmacanın parçaları gibi kurguyu bütünlemiş.

Tiyatroya karşıya geçerken otobüste yanıma yaşlı bir teyze oturdu, müzik dinlemeyi bırakıp kulaklıklarımı çıkardım. Mecidiyeköy Ortaklar Caddesi’nde oturan teyze Erenköy’deki bizim Perşembe pazarına gelmiş geri dönüyordu. Yağmur yağdığı için bir buçuk saatlik yolculuğumuzda sohbet ettik, beraber dünyayı kurtardık.

gectim-ama-tiyatrodan

Türkiye’deki yaşlılar çoluk çocuk büyüdüğü ve dostların büyük bir kısmı vefat ettiği için sosyalleşemiyor, birileriyle konuşma ihtiyaçları oluyor. Genelde otobüs duraklarında, otobüslerde yanındakilerle konuşma çabalarından bunu anlıyorum. Bağdat Caddesi Çiftehavuzlar civarında İmza Pastanesi var, yazın bahçesinde sadece ve sadece 55 yaş üstü müşteriler oluyor. Ne zaman gitsem, önünden geçsem dikkat ediyorum hep yaş ortalaması yüksek. Pastanenin gizemi bence şu, belirli bir yaşın üzerinde olanlar burayı tanışmak sohbet etmek için kullanıyor çünkü benzer başka bir yer yok. Civardaki diğer cafeler keşmekeş, kimse birbirini tanımıyor. Kendim de anneanne ve dedeyle büyümüş biri olarak yaşlıları çok severim, onlarla muhabbete bayılırım. Ama çoğu çevresindeki tanıdıklarının hayat koşuşturmasında şu anda birinci öncelikleri olmadığı için kendi gibi birileriyle ahbaplık etmek istiyor. İmza Pastanesi de bilmeden de olsa bir hedef grup oluşturmuş, aynı hedef gruptan gören buraya geliyor:) Benzer şekilde İstanbul’daki bazı Tchibo mağazalarının cafeleri, önü de emeklilerin favori mekanı olmuş durumda. Tchibo’nun kahvelerinin nispeten diğer mekanlara göre daha uygun fiyatlı olmasından da kaynaklanıyor olabilir ancak bence birbirlerini görme ve buluşma niyeti daha ağır basıyor. Türkiye’de genç nüfus fazla olduğu için sadece yaşlılara yönelik market, cafe, hastane vs pek yok. Aslında olsa bir ihtiyacı karşılarlar, işletmeciler hem para kazanır hem de sosyal yönden de sorumluluk almış olurlar. Her yer üç aşağı beş yukarı birbirine benzediği için ayrışmak, hedef müşteri olarak bir gruba odaklanmak daha karlı işletmelere yol açar.

Asıl konumuza döneyim. Hafta boyunca gittiğim ikinci oyun, yine Devlet Tiyatrosu’nun Üç Kızkardeşi. Klasik olarak sahneye konmuş. Üç Kızkardeş’in Moskova’ya gitme arzusu, gidince her şeyin değişeceğine inanmaları. Bildiğimiz üzere gidemiyorlar; sözün özü gidebilseler de hiçbir şey değişmeyecek, oyunun da kasveti buradan Çehov’dan kaynaklanıyor. Özellikle Irına ve Maşa rollerindeki oyuncular karakterlere tam oturmuşlar, derin karakterleri yansıtmakta başarılılar, çoğunlukla okurken hayal ettiğim gibilerdi. Sahnede Mahir Günşıray’ı görmek de oyunun sürprizi oldu, gitmeden onun oynadığını bilmiyordum. Yine de çok fark yaratmadığını söyleyebilirim. Bittiğindeki karamsarlığım bir iki gün sürdü. Çehov her dönem her zaman izlenir, özletir.

Selfie’nin Hastasıyız!


abc-upfront-selfie

Çok eğlenerek izlediğim bir dizi Selfie! Eliza ve Henry’nin hikayelerini gülerek izliyorum. İşkolik genç bir adam Henry ve kendini beğenmişliği nasistlik seviyesine ulaşmış, ancak online fenomenliği dışında gündelik hayatta ilişki kuramayan Elisa’nın maceralarını anlatıyor. 20 dakika süren dizi güncel konularla dalgasını geçiyor. Elisa ve Henry birbirine yardım etmeye başlıyor, olaylar gelişiyor. Selfie 20 dakika sürüyor, o yüzden hiç bölünmüyor.

 500_breaking_dad_cork__dublin_banner2

Aynı tadda komedi izlemek isteyenler, yine stereotipler üzerinden anlatılan bir aile komedisi “Breaking Dad” oyununu eminim severler. Dublin’e gittiğimde izledim oyunu, oranın son zamanlarda en ilgi çeken oyunu, hep tüm salon dolu oynuyor. İrlanda’nın aksanını oyunda anlar mıyım acaba, komedi olduğu için kültürel öğeler vardır anlayıp gülebilir miyim derken oyunu çok sevdim. Tarihi, harikulade bir sahneyi Gaiety Tiyatrosu’nu da görmüş oldum. Yoğunlukla İrlanda’nın kazandığı Eurovision yarışmaları da zaman zaman bu tiyatroda düzenlenmiş. “Breaking Dad” gayet anlaşılır, bizden hissettiğim bir oyun. Zaten İrlandalılar diğer Avrupa ülkelerine göre Türklere daha çok benziyor. Yolunuz düşerse izleyin, harika bir gün geçirirsiniz. Oyunda karakterlerden ailenin kızı Honor’dan  dolayı gençlik günlerime döndüm, o dönemde okula giderken dönerken sürekli No Doubt dinlerdim lise yıllarımla özdeşlemişti. Dün radyoda Gwen Stefani ablamızın sesini duydum, bilmediğim bir şarkı olduğu için hayırdır yeni album mu yıllar sonra dedim içimden, öyleymiş. Şarkı Baby Don’t Lie, özlemiş miyim grubu henüz karar veremedim ama dinlemeye başladım yine bu aralar…